شاعر در این شعر از عشق و محبت به معشوق سخن میگوید و بیان میکند که حتی مرگ نیز با دیدن عشق او، از وی ناامید شده است. شربت سودای معشوق را آب حیات میداند که جانها را زنده نگه میدارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در شعر وجود دارد که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مرگ و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۵۲۱ - از شربت سودای تو هر جان که مزید
زآن آب حیات در مزید است مزید ۱
مرگ آمد و بو کرد مرا بوی تو دید
زانروی اجل امید از من ببرید ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.