شاعر از عشق و سودای معشوق سخن میگوید که مانند آتش و آب در دلش جاری بوده، اما در نهایت دریافته که این احساسات مانند سراب و برف، گذرا و واهی بودهاند و اکنون همهچیز را مانند یک خواب میبیند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد.
رباعی ۵۱۱ - از آتش سودای توام تابی بود
در جوی دل از صحبت تو آبی بود ۱
آن آب سراب بود و آن آتش برف
بگذشت کنون قصه مگر خوابی بود ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.