خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
در این متن، شاعر از یاری سخن می‌گوید که غم او درمان هر دردی است و هر کس با او همراه باشد، یار او محسوب می‌شود. شاعر بیان می‌کند که دیگران از او می‌خواهند پیوسته مشغول باشد، اما او خود را بی‌کار می‌داند و معتقد است که آن یار (احتمالاً اشاره به خدا یا معشوق) همواره در کار است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق‌تر این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات و مفاهیم عرفانی دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد امکان‌پذیر است.
رباعی ۴۵۴ - یاری که غمش دوای هر بیمار است
یاری که غمش دوای هر بیمار است
او را یار است هرکه با او یار است ۱
گویند مرا باش در کار مدام
من بی‌کارم ولیک او در کار است ۲
او را یار است هرکه با او یار است ۱
گویند مرا باش در کار مدام
من بی‌کارم ولیک او در کار است ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۴۵۳ - یاری که به نزد او گل و خار یکیست
گوهر بعدی:رباعی ۴۵۵ - یکبار به مردم و مرا کس نگریست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
