در این متن، شاعر از شترهایی سخن میگوید که بارشان شکر است، اما خود شترها مست و بیخبر از حال خود هستند. این متن به زیبایی حالتی از غفلت و مستی را به تصویر میکشد.
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و استعاری است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژههایی مانند «مستی» نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک صحیح دارد.
رباعی ۴۳۸ - هرچند که بار آن شترها شکر است
آن اشتر مست چشم او خود دگر است ۱
چشمش مست است و او ز چشمش بتر است
او از مستی ز چشم خود بیخبر است ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.