خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن بیان می‌کند که بنده‌ی معشوقی است که حتی بی او نیز خوشحال است و با غم او آرامش می‌یابد. دیگران از وفای معشوق سخن می‌گویند، اما او از جفاهای معشوق لذت می‌برد.
متن حاوی مفاهیم عاشقانه‌ای است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم یا نامناسب باشد. همچنین، درک عمیق‌تر از رابطه‌ی عاشقانه و پذیرش جفا نیاز به بلوغ فکری دارد.
رباعی ۴۱۷ - من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش است
من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش است
جفت غم آن کسم که تنهاش خوش است ۱
گویند وفای او چه لذت دارد
ز آنم خبری نیست جفاهاش خوش است ۲
جفت غم آن کسم که تنهاش خوش است ۱
گویند وفای او چه لذت دارد
ز آنم خبری نیست جفاهاش خوش است ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۴۱۶ - من آن توام کام منت باید جست
گوهر بعدی:رباعی ۴۱۸ - من زان جانم که جانها را جانست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
