خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این ابیات از دل‌بستگی و عشق عمیق خود سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که دلش مانند مرغی به دانه عشق چنگ زده و با مردانگی این عشق را پذیرفته است. اما زمانی که معشوق از دلش دور می‌شود، او با وجود درد، با شجاعت از عشق دست می‌کشد و به زندگی ادامه می‌دهد.
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و احساسات شدید عاشقانه更适合 مخاطبانی با درک ادبی بالاتر.
رباعی ۴۱۰ - مرغ دل من چو ترک این دانه گرفت
مرغ دل من چو ترک این دانه گرفت
انصاف بده که نیک مردانه گرفت ۱
از دل چو بماند دلبرش دست کشید
از جان چو بجست پای جانانه گرفت ۲
انصاف بده که نیک مردانه گرفت ۱
از دل چو بماند دلبرش دست کشید
از جان چو بجست پای جانانه گرفت ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۴۰۹ - مرغ جان را میل سوی بالا نیست
گوهر بعدی:رباعی ۴۱۱ - مر وصل ترا هزار صاحب هوس است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
