شاعر در این بیتها از درد عشق و جدایی میگوید و خطاب به معشوق بیان میکند که با وجودی که او را نمیآزرد، اما قلبش را شکسته است. همچنین از معشوق گلایه میکند که چرا با وجود نبودنش بر جگرش، اشکهایش بر مژههایش جاری است.
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعارههای ادبی ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل احساسات و مضامین شعر نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
رباعی ۴۰۷ - ماهی تو که فتنهای نداری ز تو دست
درمان ز که جویم که دلم از تو بخست ۱
می طعنه زنی که بر جگر آبت نیست
گر بر جگرم نیست چه شد بر مژه هست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.