این متن بیان میکند که نمیتوان برخی چیزها را محدود یا کنترل کرد، مانند عشق و احساسات. با استفاده از استعارههایی مانند زنجیر و زلف، شاعر تاکید میکند که عشق و دلبستگی را نمیتوان در قید و بند نگه داشت.
متن شامل مفاهیم عمیق عاطفی و استعارههای ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. درک کامل آن نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد.
رباعی ۴۰۳ - ما را بدم پیر نگه نتوان داشت
در خانهٔ دلگبر نگه نتوان داشت ۱
آنرا که سر زلف چو زنجیر بود
در خانه به زنجیر نگه نتوان داشت ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.