شاعر از مستی و عشق به معشوق سخن میگوید و از تأثیر عمیق او بر روح و عقل خود یاد میکند. او معشوق را مانند شمعی توصیف میکند که آتش عشق را در وجودش روشن کرده و پروانهوار دور او میچرخد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که درک آنها ممکن است برای سنین پایین دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده مانند 'عقل دیوانهٔ او' و 'آفتاب پروانهٔ او' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۳۴۳ - زان می خوردم که روح پیمانه اوست
زان مست شدم که عقل دیوانهٔ اوست ۱
شمعی به من آمد آتشی در من زد
آن شمع که آفتاب پروانهٔ اوست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.