در این متن، زبان به عنوان راهی برای بیان اسرار جهان و جان توصیف شده است. زمانی که زبان بسته است، این راه گشوده میشود و هنگامی که زبان گشوده میشود، این راه بسته میشود. این متن به رابطهی پیچیدهی بین زبان و بیان حقیقت میپردازد.
متن دارای مفاهیم فلسفی و عرفانی است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۳۳۶ - راهی ز زبان ما به دل پیوسته است
کاسرار جهان و جان در او پیوسته است ۱
تا هست زبان بسته گشاده است آن راه
چون گشت زبان گشاده آن ره بسته است ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.