شاعر از گفتگوی خود با معشوقش میگوید که در آن معشوق از راز زندگیاش پرسیده و شاعر پاسخ داده که جانش مانند معشوق است. سپس شاعر از گریستن خود میگوید و معشوق پاسخ میدهد که گریستن او عجیبتر است زیرا بدون او چگونه میتواند بگرید.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و زبان شعر کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۳۲۵ - دلدارم گفت کان فلان زنده ز چیست
جانش چو منم عجب که بیجان چون زیست ۱
گریان گشتم گفت که اینطرفهتر است
بیمن که دو دیدهٔ ویم چون بگریست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.