شاعر در این متن بیان میکند که در دلش تصویر یک پریوار (زیبا و جذاب) نقش بسته است و از شادی بیحد خود میگوید. او تأکید میکند که جز شاد زیستن را نمیشناسد، هرچند گاهی غم را احساس میکند اما ماهیت آن را درک نمیکند.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیقتر از احساسات شادی و غم نیاز به تجربهٔ عاطفی بیشتری دارد که معمولاً در نوجوانی و بزرگسالی شکل میگیرد.
رباعی ۲۶۲ - تا در دل من صورت آن رشک پریست
دلشاد چو من در همهٔ عالم کیست ۱
والله که به جز شاد نمیدانم زیست
غم میشنوم ولی نمیدانم چیست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.