متن بیانگر لذت بردن از موسیقی و نواهای جگرسوز، به ویژه در شب تا رسیدن به صبح است. شاعر از مطرب میخواهد که چنگ و نای را تا سحر بنوازد تا روز خوشی فرا رسد.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و استفاده از اصطلاحات شعر کلاسیک است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شب و سحر میتواند برای مخاطبان با سن بالاتر جذابیت بیشتری داشته باشد.
رباعی ۲۳۲ - با عشق کلاه بر کمر دوز خوش است
با نالهٔ سرنای جگرسوز خوش است ۱
ای مطرب چنگ و نای را تا بسحر
بنواز بر این صفت که تا روز خوش است ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.