خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن به ناپایداری زندگی و اجتناب ناپذیر بودن مرگ اشاره می‌کند. او با استفاده از استعاره‌هایی مانند «جان دو روزه» و «منزل مرگ»، گذرا بودن حیات را بیان می‌کند و در نهایت با اشاره به «خر تو میانهٔ راه بخفت»، به بی‌خبری و غفلت انسان از این حقیقت تلخ می‌پردازد.
مفاهیم عمیق فلسفی مانند مرگ و ناپایداری زندگی ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال سنگین باشد و درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری دارد.
رباعی ۲۲۲ - با جان دو روزه تو چنان گشتی جفت
با جان دو روزه تو چنان گشتی جفت
با تو سخن مرگ نمی‌شاید گفت ۱
جان طالب منزلست و منزل مرگست
اما خر تو میانهٔ راه بخفت ۲
با تو سخن مرگ نمی‌شاید گفت ۱
جان طالب منزلست و منزل مرگست
اما خر تو میانهٔ راه بخفت ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۲۱ - با تو سخنان بیزبان خواهم گفت
گوهر بعدی:رباعی ۲۲۳ - باد آمد و گل بر سر میخواران ریخت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
