شاعر در این بیتها از عشق و علاقهی شدید خود به معشوق سخن میگوید و از رنجی که در راه رسیدن به او متحمل شده است. او معشوق را مانند صدف و گوهری گرانبها توصیف میکند و از بیم آنکه مبادا راه به رویش بسته شود، اظهار نگرانی میکند.
متن دارای مفاهیم عاشقانهی عمیق و استفاده از استعارههای ادبی است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، این نوع اشعار معمولاً برای سنین بالاتر که با ادبیات و احساسات پیچیدهتر آشنا هستند، مناسبتر است.
رباعی ۲۱۹ - ای هرچه صدف بستهٔ دریای لبت
وی هرچه گهر فتاده در پای لبت ۱
از راهزنان رسیده جانم تا لب
گر ره ندهی وای من و وای لبت ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.