این متن به عشق الهی و رازآلودگی آن اشاره دارد و بیان میکند که عشق مانند شکارگری است که هر عاشق را زخمی میکند، اما زخمهایش پنهان است. همچنین، به حقانیت قرآن و ناپیدایی آیاتش اشاره میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن به بلوغ فکری و شناختی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده مانند «صیاد» و «تیر» ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد.
رباعی ۲۰۹ - این عشق شهست و رایتش پیدا نیست
قرآن حقست و آیتش پیدا نیست ۱
هر عاشق از این صیاد تیری خورده است
خون میرود و جراحتش پیدا نیست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.