این متن به ستایش یک شخصیت برجسته (خواجهٔ شرق) میپردازد و اشاره میکند که توصیف او با قیاس ممکن نیست، بلکه باید با دیدهی حقیقت شناخت.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیازمند سطحی از بلوغ فکری است.
رباعی ۱۷۹ - ای بنده بدانکه خواجهٔ شرق اینست
از ابر گهربار ازل برق اینست ۱
تو هرچه بگوئی از قیاسی گوئی
او قصه ز دیده میکند فرق اینست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.