این متن شعری است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود با استفاده از استعارههایی مانند آب حیات، ماه فلک و مهتاب سخن میگوید. همچنین، شاعر شب را به زلف معشوق و مهتاب را به تابش رخسار او تشبیه میکند.
این متن دارای مضامین عاشقانه و استعارههای ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیقتر این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات و زیباییشناسی شعر دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
رباعی ۱۷۶ - ای آب حیات قطره از آب رخت
وی ماه فلک یک اثر از تاب رخت ۱
گفتم که شب دراز خواهم مهتاب
آن شب شب زلف تست و مهتاب رخت ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.