متن بیان میکند که عشق ذاتاً نیکوکار است و هرگونه نقصی ناشی از طبیعت بد انسان است. همچنین، تفاوت بین شهوت و عشق را مورد تأکید قرار میدهد و اشاره میکند که فاصله زیادی بین این دو مفهوم وجود دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، تفکیک بین عشق و شهوت ممکن است برای سنین پایینتر پیچیده باشد.
رباعی ۱۷۴ - انصاف بده که عشق نیکوکار است
زانست خلل که طبع بدکردار است ۱
تو شهوت خویش را لقب عشق نهی
از شعوت تا عشق ره بسیار است ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.