شاعر در این متن از حال مستی و بیخودی خود سخن میگوید و با جام صبوحی در دست، به وجد و گردش میپردازد. او خود را با سرو بلند مقایسه میکند و بیان میکند که تا زمانیکه جزوی از هستی باقی است، از بین نمیرود.
متن حاوی مفاهیم عرفانی و استعارههای مربوط به مستی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال نامناسب یا نامفهوم باشد. همچنین، درک عمیقتر این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کهن فارسی دارد.
رباعی ۱۶۴ - امروز من و جام صبوحی در دست
میافتم و میخیزم و میگردم مست ۱
با سرو بلند خویش من مستم و پست
من نیست شوم تا نبود جزوی هست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.