این متن بیان میکند که فردی که غمی دارد و میتواند آن را بیان کند، میتواند از شر آن رها شود. همچنین، به گلای اشاره میکند که زیباییاش فراتر از توصیف با رنگ و بو است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۳۲ - آن را که غمی باشد و بتواند گفت
گر از دل خود بگفت بتواند رفت ۱
این طرفه گلی نگر که ما را بشکفت
نه رنگ توان نمود و نه بوی نهفت ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.