در این متن، شاعر به رابطهی متضاد و مخالف خود با دیگری اشاره میکند و از بخت و اقبالی سخن میگوید که هر دو طرف را درگیر کرده است. او بیان میکند که با وجود مخالفتهای پیوسته، هر دو به شکلی به هم وابستهاند.
مفاهیم عمیقتر مانند تضاد، بخت و رابطهی پیچیدهی انسانی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، زبان و ساختار شعری آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۰۲ - سبحانالله من و تو ای در خوشاب
پیوسته مخالفیم اندر هر باب ۱
من بخت توام که هیچ خوابم نبرد
تو بخت منی که برنیائی از خواب ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.