شاعر در این بیتها از بیقراری و آشفتگی درونی خود سخن میگوید. خواب به چشمانش نمیآید، زیرا چشمهایش پر از اشک و آتش است. وقتی به دلش نگاه میکند، آن را مانند سیماب (جیوه) میبیند که بیقرار و متحرک است و وقتی به تنش نگاه میکند، آن را کاملاً خراب و ویران مییابد.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و بیان احساسات پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۹۷ - خواب آمد و در چشم نبد موضع خواب
زیرا ز تو چشم بود پرآتش و آب ۱
شد جانب دل دیدددلی چون سیماب
شد جانب تن دید خراب و چه خراب ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.