خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این ابیات از عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق سخن می‌گوید و خود را همچون ذره‌ای در برابر خورشید وجود او می‌داند. او از غم خود می‌گوید که درمانش تنها معشوق است و بدون هیچ بال و پری به سوی او می‌پرد. شاعر خود را کاهی می‌داند که معشوق، همچون کهربا، او را جذب می‌کند.
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در این ابیات برای درک و ارتباط نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد شکل می‌گیرد.
رباعی ۷۰ - من ذره و خورشید لقائی تو مرا
من ذره و خورشید لقائی تو مرا
بیمار غمم عین دوائی تو مرا ۱
بی‌بال و پراندر پی تو می‌پرم
من کاه شدم چو کهربائی تو مرا ۲
بیمار غمم عین دوائی تو مرا ۱
بی‌بال و پراندر پی تو می‌پرم
من کاه شدم چو کهربائی تو مرا ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۶۹ - من تجربه کردم صنم خوش‌خو را
گوهر بعدی:رباعی ۷۱ - منصور بدآن خواجه که در راه خدا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
