شاعر در این ابیات از غم و اندوهی سخن میگوید که در دل دارد و نمیتواند آن را فراموش کند. او امید را بیمغز میخواند و بیان میکند که اگر غم تسلیم نشود، با قدرت و عزم آن را از بین خواهد برد.
مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی موجود در این ابیات برای درک و ارتباط بهتر، به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
رباعی ۵۸ - غم خود که بود که یاد آریم او را
در دل چه که بر خاک نگاریم او را ۱
غم باد امید لیک بس بیمغز است
گر سر ننهد مغز برآریم او را ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.