شاعر از عشق بیچاره و دلهای آواره و جانهای کمینه سخن میگوید و از نظارهگر بودن دیگران در دوریها شکایت دارد.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است.
رباعی ۳۸ - تا کی باشی ز دور نظارهٔ ما
ما چارهگریم و عشق بیچاره ما ۱
جان کیست کمینه طفل گهوارهٔ ما
دل کیست یکی غریب آوارهٔ ما ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.