شاعر در این بیتها از عشق و محبتی سخن میگوید که ابتدا با لطف و مهربانی او را نوازش داد، اما در پایان با رنج و غصه او را از خود راند. او احساس میکند که مانند مهرهای در دست معشوق بوده که ابتدا به او ارزش میداد، اما در نهایت او را به کلی فراموش کرد.
این متن دارای مفاهیم عاطفی عمیق و غمانگیز است که درک آن به بلوغ عاطفی و تجربههای زندگی نیاز دارد. نوجوانان زیر 16 سال ممکن است بهطور کامل معنای آن را درک نکنند یا تحت تأثیر احساسات منفی آن قرار بگیرند.
رباعی ۱۳ - اول به هزار لطف بنواخت مرا
آخر به هزار غصه بگداخت مرا ۱
چون مهره مهر خویش میباخت مرا
چون من همه از شدم بینداخت مرا ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.