خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
در این شعر، شاعر با معشوق خود گفت‌وگو می‌کند و هر بار که از زیبایی‌های او مانند لب و رخسارش تعریف می‌کند، معشوق پاسخ‌های شیرین و معناداری می‌دهد. در نهایت، معشوق از شاعر می‌خواهد که به جای توصیف ظاهری، از دل و دیده سخن بگوید.
محتوا از نظر ادبی و عاطفی مناسب برای نوجوانان و بزرگسالان است و درک عمیق‌تر آن نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از مفاهیم عاشقانه و ادبی دارد.
رباعی ۱۸۴ - گفتم که: لبت، گفت: شکر می‌گویی
گفتم که: لبت، گفت: شکر می‌گویی
گفتم که: رخت، گفت: قمر می‌گویی ۱
گفتم که: شنیدم که دهانی داری
گفتا که: ز دیده گو، اگر می‌گویی ۲
گفتم که: رخت، گفت: قمر می‌گویی ۱
گفتم که: شنیدم که دهانی داری
گفتا که: ز دیده گو، اگر می‌گویی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۸۳ - دم با تو زنم، که یار دیرینه تویی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
