این متن به موضوع عشق و تأثیرات آن بر روح و روان انسان می‌پردازد. رباب به عنوان نماد عشق و مونس اصحاب معرفی می‌شود که مانند ابر، سقای گل و گلستان است و قوت ضمیر و ساقی الباب است. عشق به عنوان گشایش‌دهنده گره مشکلات عشاق و خلعت جان توصیف می‌شود. همچنین، متن به تفاوت بین عشق حقیقی و شهوت حیوانی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که عشق حقیقی باعث وحدت دل‌ها و رهایی از تفرقه می‌شود.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند تفاوت بین عشق حقیقی و شهوت حیوانی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۳۱۳ - رباب مشرب عشقست و مونس اصحاب
که ابر را عَرَبان نام کرده‌اند رَباب ۱
چُنان که ابرْ سَقایِ گُل و گُلِستانست
رَباب قوتِ ضَمیرست و ساقیِ اَلْباب ۲
در آتشی بِدَمی شُعله‌ها بَراَفْزود
بجُز غُبار نخیزد چو دَردَمی به تُراب ۳
رَباب دعوتِ بازست سویِ شَهْ بازآ
به طَبلْ باز نَیاید به سویِ شاه غُراب ۴
گُشایشِ گِرِهِ مُشکلاتِ عُشّاقست
چو مُشکلیش نباشد، چه دَرخورست جواب؟ ۵
جوابِ مُشکلِ حیوانْ گیاه آمد و کاه
که تُخمِ شهوتِ او شُد خَمیرمایه خواب ۶
خَر از کجا و دَمِ عشقِ عیسوی زِ کجا؟
که این گُشاد نَدادَش مُفَتِّحُ اَلْاَبْواب ۷
که عشقْ خَلْعَتِ جانست و طوقِ کَرَّمْنا
برایِ مُلْکِ وصال و برایِ رَفعِ حِجاب ۸
به بانگِ او همه دل‌ها به یک مُهم آیند
ندایِ رَب بِرهانَد زِ تَفرقه‌یْ ارباب ۹
زِ عشق کم گو با جسمیان که ایشان را
وظیفه خوف و رَجا آمد و ثَواب و عِقاب ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
