غزل ۳۰۷ - کار همه محبان، همچون زراست امشب

کارِ همه مُحبّان، هَمچون زَراست امشب
جانِ همه حَسودان کور و کَراست امشب ۱

دریایِ حُسنِ ایزد، چون موج می‌خُرامَد
خاکِ رَه از قُدومَش، چون عَنْبَراست امشب ۲

دایم خوشیم با وِیْ، امّا به فَضْلِ یَزدان
ما دیگریم امشب، او دیگراست امشب ۳

امشب مَخُسب ای دل، می‌ران به سویِ مَنْزِل
کان ناظِرِ نَهانی، بر مَنْظَراست امشب ۴

پَهْلو مَنِه، که یاری پَهلویِ توست، آری
بَرگیر سَر که این سَر خوش زان سَراست امشب ۵

چون دَستگیر آمد، امشب بِگیر دستی
رَقصی، که شاخِ دولتْ سَبز و تَراست امشب ۶

وَاللّهْ که خوابْ امشب بر من حَرام باشد
کین جانْ چو مُرغِ آبی، در کوثَراست امشب ۷