رباعی ۴۲۷ - صدرا چو تو چشم آسمان بیند نی

صدرا چو تو چشم آسمان بیند نی
خورشید به پایهٔ تو بنشنید نی ۱

آنجا که تو دامن کرم افشانی
از خاک به جز ستاره کس چیند نی ۲