خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات بیان می‌کند که با فکر کردن به دهان و میان معشوق، دل و تن خود را می‌یابد، اما از سر تا جانش به یاد معشوق است و تنها به خاک آستان او می‌اندیشد.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که درک عمیق‌تر آن نیاز به بلوغ عاطفی دارد. همچنین، زبان شعر کلاسیک فارسی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
رباعی ۳۱۳ - بینم دل خویش گر دهانت اندیشم
بینم دل خویش گر دهانت اندیشم
یابم تن خویش گر میانت اندیشم ۱
یادم ناید ز سر به جان و سر تو
الا که ز خاک آستانت اندیشم ۲
یابم تن خویش گر میانت اندیشم ۱
یادم ناید ز سر به جان و سر تو
الا که ز خاک آستانت اندیشم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۳۱۲ - من بنده که کمتر سگ کویت باشم
گوهر بعدی:رباعی ۳۱۴ - خوار و خجلم خوار و خجل باد دلم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
