خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
متن شعری است که در آن شاعر از ورود بشارت‌دهنده‌ای خبر می‌دهد که قلب او را زنده کرده است. این بشارت مانند بهاری است که زمین را نورانی می‌کند و مانند خورشیدی است که با تابش خود چهره‌ها را روشن می‌سازد. شاعر از عشق و اشتیاق خود سخن می‌گوید و از آتش عشق و سوختن در آن یاد می‌کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عشقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۲۸۷ - ورد البشیر مبشرا ببشاره
وَرَدَ الْبَشیرُ مُبَشِّرا بِبَشارَه
اَحْیَی الْفُوادَ عَشیَه بِوُرُودِها ۱
فَکَاَنَّ اَرْضا نَوَّرَتْ بِرَبیعِها
فَکَاَنَّ شَمْسا اَشْرَقَتْ بِخُدُودِها ۲
یا طاعِنی فی صَبْوتی وَ تَهَتُّکی
اُنْظُرْ اِلی نارِ الهَوی وَ وُقُودِها ۳
اَحْیَی الْفُوادَ عَشیَه بِوُرُودِها ۱
فَکَاَنَّ اَرْضا نَوَّرَتْ بِرَبیعِها
فَکَاَنَّ شَمْسا اَشْرَقَتْ بِخُدُودِها ۲
یا طاعِنی فی صَبْوتی وَ تَهَتُّکی
اُنْظُرْ اِلی نارِ الهَوی وَ وُقُودِها ۳
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۸۶ - یا من بنا قصر الکمال مشیدا
گوهر بعدی:غزل ۲۸۸ - یا کالمینا، یا حاکمینا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
