خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر از خاک درگاه معشوق به عنوان فرش خود استفاده کرده و زندگی‌اش را به باد داده است. او از معشوق می‌خواهد که چهره زیبای خود را نشان دهد تا شاعر با آتش عشق خود، آب زندگی معشوق را نگیرد.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
رباعی ۲۶۳ - از خاک درت ساخته‌ام مفرش خویش
از خاک درت ساخته‌ام مفرش خویش
بر خیره به باد داده عیش خوش خویش ۱
بنمای به من تو آن رخ مهوش خویش
هان تا نبرم آب تو از آتش خویش ۲
بر خیره به باد داده عیش خوش خویش ۱
بنمای به من تو آن رخ مهوش خویش
هان تا نبرم آب تو از آتش خویش ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۶۲ - دوش از کف وصل آن بت عشوه فروش
گوهر بعدی:رباعی ۲۶۴ - یک چند نهان از دل بی‌حاصل خویش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
