خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این بیت‌ها از معشوق خود که مانند ماه زیبا و جان‌فزا است، گلایه می‌کند که چرا رخ نمی‌نماید و حاضر نمی‌شود. او معشوق را به‌عنوان جان و ماه خود خطاب می‌کند و از غیبت او اظهار ناراحتی می‌نماید.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ عاطفی و شناختی دارد. این نوع محتوا معمولاً برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.
رباعی ۲۳۰ - ای ماه تمام برنیایی آخر
ای ماه تمام برنیایی آخر
جانی که همی رخ ننمایی آخر ۱
چون جان به لطافت و چو ماهی به جمال
جان من و ماه من کجایی آخر ۲
جانی که همی رخ ننمایی آخر ۱
چون جان به لطافت و چو ماهی به جمال
جان من و ماه من کجایی آخر ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۲۹ - ما با این همه غم با که گساریم آخر
گوهر بعدی:رباعی ۲۳۱ - دی گر بفزود عز دین عدل عمر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
