این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از معشوق خود با عباراتی زیبا و پراحساس یاد میکند. او از شراب عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید و احساسات خود را با تشبیههای زیبا بیان میکند. شاعر از دیدار معشوق به عنوان منبع امنیت و آرامش یاد میکند و مرگ در راه عشق را شیرین میداند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۲۸۱ - یا ساقی المدامه حی علی الصلا
امْلاْ زُجاجَنا بِحُمَیّا فَقَدْ خَلا ۱
جِسْمی زُجاجَتی وَ مُحَیّاکَ قَهْوَتی
یا کامِلَ الْمَلاحَهِ و اللُّطْفِ وَ الْعُلا ۲
ما فازَ عاشِق بِمُحَیّاک ساعَه
اِلّا وَ فِی الصُّدوُدِ تَلاشی مِنَ الْبَلا ۳
اَلْمَوْتُ فی لِقائِکَ یا بَدْرُ طَیِّبُ
حاشاکَ بَلْ لِقاوُکَ اَمْن مِنَ الْبَلا ۴
لَمّا تَلا هَواکَ صِفاتا لِمُهْجَتی
فیها حَمائِم یَتَلَقَّیْنَ ما تَلا ۵
اَسْقَیتَنِی الْمُدامَهَ مِنْ طَرْفِکَ الْبَهی
حَتّی جَلا فُوادِیَ مَنْ اَحْسَنَ الْجَلا ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.