این متن شعری عرفانی و معنوی است که به ستایش خداوند، عشق به وطن و درخواست رحمت و هدایت الهی میپردازد. در آن از مفاهیمی مانند شکرگزاری، امید، عشق و وحدت استفاده شده است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و معنوی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعری و استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۲۷۹ - مولانا، مولانا، اغنانا، اغنانا
اَمْسَیْنا عَطْشانا، اَصْبَحْنا رَیّانا ۱
لا تَأْسَ، لا تَنْسَ، لا تَخْشَ طُغیانا
اَوْطانا اَوْطانا، مِنْ اَجْلِکَ اَوْطانا ۲
شَرِّفْنا، آنِسْنا، انْ کُنْتَ سَکْرانا
یا بارِقُ یا طارِقُ، عانِقْنا عُرْیانا ۳
مَنْ کانَ اَرْضِیًّا، ما جاءَ مَرْضِیًّا
فَلْیَعْبُدْ، فَلْیَعْبُدْ فَرْقانا فَرْقانا ۴
مَنْ کانَ عُلْوِیًّا، قَدْ جاءَ حُلْویًّا
نُرْویهِمْ مَعْنانا اَلْوانا اَلْوانا ۵
وَ الْباقی وَ الْباقی بَیِّنْهُ یا ساقی
یا مُحْسِنُ، یا مُحْسِنُ، اِحْسانًا اِحسانا ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.