خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این شعر به عشق و دل‌بستگی به معشوق اشاره می‌کند و از غم و سرگشتگی دل خود سخن می‌گوید. او معشوق را به دلیل داشتن دل خوش و بی‌غم می‌ستاید، در حالی که خودش درگیر غم و اندوه است.
این شعر دارای مفاهیم عاطفی و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و استعاره‌های شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.
رباعی ۴۴ - در سایهٔ آن زلف مشوش که تراست
در سایهٔ آن زلف مشوش که تراست
ای بس دل سرگشتهٔ غمکش که تراست ۱
می‌بر دل و می ده غم و فارغ می‌رو
دور از دل من زهی دل خوش که تراست ۲
ای بس دل سرگشتهٔ غمکش که تراست ۱
می‌بر دل و می ده غم و فارغ می‌رو
دور از دل من زهی دل خوش که تراست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۴۳ - ای شاه جهان ملک جهان حسب تراست
گوهر بعدی:رباعی ۴۵ - دوشینه شب ارچه جانم از رنج بکاست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
