شمارهٔ ۴۹۱ - نصیحت

تو اگر شعر نگویی چه کنی خواجه حکیم
بی‌وسیلت نتوانی که بدرها پویی ۱

من اگر شعر نگویم پی کاری گیرم
که خلاصی دهد از جاهلی و بدخویی ۲

من همه شب ورق زرق فرو می‌شویم
تو همه روز رخ آز به خون می‌شویی ۳

قیمت عمر من و عمر تو یکسان نبود
کانچه من جویم از این عمر تو آن کی جویی ۴

باد رنگین بدل عمر که در خانه نهند
بوی آن می‌برم الحق تو همانا اویی ۵

ضایع از عمر من آنست که شعری گویم
حاصل از عمر تو آنست که شعری گویی ۶