غزل ۲۵۷ - لعل لبش داد کنون مر مرا

لعْلِ لَبَش داد کُنون مَر مَرا
آنچه تو را لَعْل کُند مَر مَرا ۱

گُلْبُنِ خندان به دل و جان بِگُفت
بَرگِ مَنَت هست، به گُلْشَن بَرآ ۲

گَر نخریده‌ست جهان را زِ غَم
مُژده چرا داد خدا کِاشْتَری ۳

در بُنِ خانه‌ست جهانْ تَنگ و مَنگ
زود بَرآیید به بامِ سَرا ۴

صورتِ اِقْبالِ شِکَرریز گفت
شُکر چو کم نیست، شِکایَت چرا؟ ۵

ساغَرْ بر دستْ خُرامان رَسید
فَخْرِ من و فَخْرِ همه ماوَرا ۶

جامِ مُباح آمد هین نوش کُن
با زرَه از غابِر و از ماجَرا ۷

ساغَرِ اوَّل چو دَوَد بر سَرَت
سَجده کُند عقلْ جُنونِ تو را ۸

فاش مَکُن فاشْ تو اسرارِ عَرش
در سُخَنی زاده زِ تَحْتَ الثَّری ۹