شمارهٔ ۴۱۶ - در مدح پادشاه زمان

ای خدایت به پادشاهی خلق
از ازل تا ابد پسندیده ۱

ابد از کشتزار مدت تو
خوشهٔ عمر جاودان چیده ۲

آبروی خدایگانی تو
خاک آدم به بیع بخریده ۳

ابر عدلت که عافیت مطرست
سایه بر کاینات پوشیده ۴

فتنه از بیم بخت بیدارت
شب فترت به خواب نادیده ۵

گوش چرخ از صدای نوبت تو
جز نوای نفاذ نشنیده ۶

آفرینش به چشم همت تو
التفات نظر نه‌ارزیده ۷

خصم در مجلس تو مسخره‌وار
گردن از کاج در ندزدیده ۸

رایت از هرچه نام هستی یافت
دادن دین و داد بگزیده ۹

به سر تیغ ملک بگرفته
به سر تازیانه بخشیده ۱۰