شمارهٔ ۳۶۶ - در عزلت و قناعت و جواب سائلی که از حکیم قصهٔ شعر گفتنش پرسید گوید

دی مرا عاشقکی گفت غزل می‌گویی
گفتم از مدح و هجا دست بیفشاندم هم ۱

گفت چون گفتمش آن حالت گمراهی رفت
حالت رفته دگر باز نیاید ز عدم ۲

غزل و مدح و هجا هرسه بدان می‌گفتم
که مرا شهوت و حرص و غضبی بود بهم ۳

این یکی شب همه شب در غم و اندیشهٔ آن
کز کجا وز که و چون کسب کنم پنج درم ۴

وان دگر روز همه روز در آن محنت و بند
که کند وصف لب چون شکر و زلف به خم ۵

وان سه دیگر چو سگ خسته تسلیش بدان
که زبونی به کف آرم که ازو آید کم ۶

چون خدا این سه سگ گرسنه را حاشاکم
باز کرد از سر من بندهٔ عاجز به کرم ۷

غزل و مدح و هجا گویم یارب زنهار
بس که با نفس جفا کردم و با عقل ستم ۸

انوری لاف زدن سیرت مردان نبود
چون زدی باری مردانه بیفشار قدم ۹

گوشه‌ای گیر و سر راه نجاتی بطلب
که نه بس دیر سر آید به تو بر این دو سه دم ۱۰