شمارهٔ ۲۳۶ - در نکوهش روزگار

یک چند روزگار نه از راه مکرمت
بر ما دری ز نعمت گیتی گشاده بود ۱

چون چیز اندکی به هم افتاد باز برد
گفتی که نزد ما به امانت نهاده بود ۲

وامروز هرکه گویدم آن نیم ثروتی
کز مادر زمانه به تدریج زاده بود ۳

چون با تو نیست گویمش آن بازخواست زود
گویی دهنده از سر جودی نداده بود ۴

گردون چو سگ به فضلهٔ خود بازگشت کرد
بیچاره او که کارش با این فتاده بود ۵