خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری است که از زبان شخصی به نام بافلک بیان می‌شود که از بی‌عدالتی‌ها و سختی‌های زندگی شکایت دارد. او از گردش روزگار، ناملایمات و بی‌مهری‌های فلک می‌نالد و از این که بدون دلیل مورد آزار قرار می‌گیرد، گله می‌کند. در پایان، فلک به او پاسخ می‌دهد که نباید بر سرنوشت بخندد و وعده می‌دهد که روزی سختی‌ها به پایان می‌رسد.

متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و اجتماعی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و واژگان پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.

مشاهده کامل

بافلک دی نیازمندی گفت
چون منت گر نیازمند کنند

زان ستمها که گردش تو کند
توچه گویی که باتو چند کنند

آخر این اختران بی معنیت
چند بخت مرانژند کنند

بی سبب هر زمان چو پایهٔ خویش
پایهٔ طاقتم بلند کنند

به زمستان گر آتشی یابم
هفت عضوم برو سپند کنند

حلقهٔ جیب کهنه در حلقم
هر زمان حلقهٔ کمند کنند

عالمی ناپسند احوالند
تا کی احوال ناپسند کنند

در احسان چرا بنگشایند
چارهٔ چند مستمند کنند

فلکش گفت بربروت مخند
که جهانیت ریشخند کنند

در احسان بگو که بگشاید
بوالحسن را چو تخته‌بند کنند

ما در آنیم تا قضا و قدر
زهر آن فتنه باز قند کنند

که به مویی فلک بیاویزد
گر به مویی برو گزند کنند

«انوری»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir