شمارهٔ ۱۹۷ - در تقاضای راتبه

خداوندا تو می‌دانی که بنده
نیارد هیچ زحمت تا تواند ۱

ولیکن چون به چیزی حاجت افتد
ز گیتی مرجع دیگر نداند ۲

نیابد همتش از نفس رخصت
که از کس جز شما چیزی ستاند ۳

نه آن دامن کشیدست از تکبر
که گردون گرد منت برفشاند ۴

کم از بیتی بود وا و با
که گر امروز بر افلاک خواند ۵

بحمدا به اقبال خداوند
که بختش هرچه باید می‌چشاند ۶

فذلک چون تو کردی عزم جنبش
قرار کارها چونین نماند ۷

اگرچه راتب معهود بنده
اجل معتمد هر مه رساند ۸

تو آنی کز جفا و جور گردون
به یک صولت دلت بازش رهاند ۹

بمان در نعمت و شادی همه عمر
که آن نعمت بدین نعمت بماند ۱۰