شماره ۸۳ - به خدایی که بذل جان او را

به خدایی که بذل جان او را
پایهٔ اولین احسانست ۱

کمترین پایه لطف و صنعش را
باد نوروز و ابر نیسانست ۲

که مرا در فراق خدمت تو
زندگانی و مرگ یکسانست ۳

از هر آسانیی که بی‌تو بود
خاطر و طبع من هراسانست ۴

می‌کشم در فراق سختیها
هجر یاران به گفتن آسانست ۵

دل و جان تا مقیم خوارزمند
وای بر تن که در خراسانست ۶

خوشدلی در جهان طمع کردن
هم ز سودای طبع انسانست ۷