این متن شعری است که از زبان یک عاشق بیان میشود و به موضوعاتی مانند عشق، جدایی، درد و رنج عشق، و مفاهیم فلسفی مانند جمع و تفریق، ثبت و محو، و جبر و اختیار میپردازد. شاعر از استعارههای پیچیده و عمیق برای بیان احساسات خود استفاده میکند و به مفاهیمی مانند مهندسی دل، ضرب و تقسیم عشق، و مقابلهی اضداد اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم فلسفی و عرفانی پیچیدهای است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای عمیق و زبان شعری کلاسیک ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۱۶ - روم به حجرهی خیاط عاشقان فردا
مَنِ دِرازقَبا با هزار گَز سودا ۱
بِبُرَّدَت زِ یَزید و بِدوزَدَت بر زَید
بدین یکی کُندَت جُفت و زان دِگَر عَذْرا ۲
بدان یکیت بِدوزَد که دل نَهی همه عُمر
زِهی بَریشَم و بَخیه، زهِی یَدِ بَیضا ۳
چو دلْ تَمام نَهادی زِ هَجْر بِشْکافَد
به زَخمِ نادره مِقْراضِ اِهْبِطُوا مِنْها ۴
زِ جمع کردن و تَفریقِ او شُدم حیران
به ثَبت و مَحو چو تَلْوینِ خاطِرِ شَیدا ۵
دِل است تَختهٔ پُرخاک، او مُهَندسِ دل
زِهی رُسوم و رُقوم و حَقایق و اَسْما ۶
تو را چو در دِگَری ضَرب کرد هَمچو عَدَد
زِ ضَربِ خود چه نتیجه هَمیکُند پیدا ۷
چو ضَرب دیدی اکنون بیا و قِسْمَت بین
که قَطرهیی را چون بَخش کرد در دریا ۸
به جَبْر جُملههٔ اَضْداد را مُقابله کرد
خَمُش که فکر دَراِشْکَست زین عَجایبها ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.