شمارهٔ ۵۶ - از الب ارغون فرش و اسب و زین و خیمه خواسته

ایا خسروی کز پی جاه خویش
فلک را به جاهت نیاز آمدست ۱

ازین یک غلام تو یعنی جهان
که با خفته بختم به راز آمدست ۲

که داند که بی‌صبر کوتاه عمر
به رویم چه رنج دراز آمدست ۳

نگوئیش کاندر جفای فلان
ز ما کی ترا این جواز آمدست ۴

به کشتی نوحم رسان هین که غم
چو طوفان به گردم فراز آمدست ۵

ترا سهل باشد مرا ممتنع
نه پای تو در سنگ آز آمدست ۶

بده زانکه کارم درین کوچ تنگ
تو گویی مگر ترکتاز آمدست ۷

از آن پس که اسبی و فرشیم نیست
به زینی و یک خیمه باز آمدست ۸