خلاصه و ردهبندی سنی
15+
در این متن، شاعر از جفاهای بیادبان به پیامبران و پاکان مینالد و درد دل خود را بیان میکند که مانند سندان و پتک، همواره تحت فشار و آزار هستند. همچنین اشاره میکند که ارزش زر و سیم (طلا و نقره) کم نمیشود، اما آهن (نماد مردم عادی) ارزش چندانی ندارد.
محتوا شامل مفاهیم انتزاعی و اجتماعی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به جفا و فشارهای اجتماعی نیاز به درک بالاتری از زندگی و روابط انسانی دارد.
شماره ۱۳۱ - بردند پیمبران و پاکان
بردند پیمبران و پاکان
از بیادبان جفای بسیار ۱
دل تنگ من که پتک و سندان
پیوسته درم زنند و دینار ۲
قدر زر و سیم کم نگردد
و آهن نشود بزرگ مقدار ۳
از بیادبان جفای بسیار ۱
دل تنگ من که پتک و سندان
پیوسته درم زنند و دینار ۲
قدر زر و سیم کم نگردد
و آهن نشود بزرگ مقدار ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۰ - به قفل و پرهٔ زرین همی توان بستن
گوهر بعدی:شماره ۱۳۲ - حدیث وقف به جایی رسید در شیراز
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.