این متن بیانکننده ناپایداری دنیا و گذرا بودن قدرت و جوانی است. با اشاره به پادشاهان و قهرمانان افسانهای که از بین رفتهاند، مخاطب را به عدم دلبستگی به دنیا و امیدهای بیاساس در دوران پیری فرا میخواند.
محتوا شامل مفاهیم فلسفی درباره ناپایداری زندگی و مرگ است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک عمیقتر پیام متن دارد.
شماره ۸۱ - نه سام و نریمان و افراسیاب
نه کسری و دارا و جمشید ماند ۱
تو هم دل مبند ای خداوند ملک
چو کس را ندانی که جاوید ماند ۲
چو دور جوانی خلل میکند
به پایان پیری چه امید ماند؟ ۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.